Waar zit de ziel?

Als je het over de ziel hebt reageren mensen wel eens met: “Waar zit die dan?” Tot nu toe is het bestaan van een ziel inderdaad niet wetenschappelijk bewezen.  Op “De anatomische les”, het schilderij van Rembrandt, zou te zien zijn hoe de epifyse verwijderd wordt uit het hoofd, belangrijk, want in de epifyse zou de ziel huizen. In de Middeleeuwen werd het bloed gezien als zetel van de ziel.

 

 

De ziel zit niet op een specifieke plaats, denk ik, maar ons hele zijn, lichaam en geest, is er meer of minder van doortrokken. De mate waarin iemand zich met zijn ziel verbindt, zich erdoor laat leiden, is per persoon verschillend.

 

 “Ziel, geest en lichaam. Bewonderenswaardig drietal inderdaad, en we denken, door de lange nagalm die de regels der dichters achterlaten, dadelijk aan het prachtige “Kerstmis” van Rimbaud in “Seizoen in de hel”: “De Koningen van het leven, de drie wijzen, het lichaam, de ziel, de geest.....”Ja. Maar als je een personage van heel dicht bij beschouwt, merk je hoezeer die nauwkeurige omlijnde allegorieën de werkelijkheid tegenspreken. Lichaam, ziel en geest overlappen elkaar; sterker nog, het zijn verschillende vormen, aangenomen door hetzelfde levende en voelende wezen. Er bestaat ongetwijfeld binnen elk individu een verschil in dosering van de drie elementen, zoals er in elk individu een verschil bestaat in de dosering van de seksuele componenten. De geest overheerst bij Zeno, maar de geest wordt in zekere zin geactiveerd  door de voortdurende en bijna heftige impuls van de ziel en hij zou zich ook niet ontwikkelen  zonder de ervaringen en de controle van het lichaam.” Uit Marguerite Yourcenar: “Hermetisch zwart”

 

Ik vind in bovenstaande tekst heel mooi verwoord, wat ik bij adembehandelingen zie ontstaan.

 

Zie ook: Hartmann Hinterhuber:

Die Seele

Natur-und Kulturgeschichte von Psyche, Geist und Bewusstsein

Springer Wien/New York

 

In dit boek probeert Hartmann inzicht te geven in al die wetenschappen die zich richten op een beter begrip van het functioneren van de hersenen en het menselijk bewustzijn. Daarvoor duikt hij in de cultuurgeschiedenis van het begrip “ziel” en toont hij zich een kenner van de moderne neurowetenschap.